The languorous
Havanaise, Op 83 (1887), had as much to do with the enormous popularity of all things Spanish after the success of Bizet’s opera
Carmen (1875) as with the rough and ready street rhythms of Seville. The piece opens with a gentle clarinet call which immediately leads into the main theme on the solo violin, accompanied by the distinctive habanera (“havanaise” in French) rhythm. The sultry mood is frequently interrupted by more fiery outbursts, but the work ends on a note of quiet calm.
from notes by Warwick Thompson © 2003
À la suite du succès de l’opéra de Bizet
Carmen (1875), la langoureuse
Havanaise, op. 83 (1887), fut aussi responsable de l’énorme popularité de tout ce qui était espagnol que les rythmes rustauds des rues de Séville. Le morceau débute par un tendre appel de clarinette qui mène aussitôt au thème principal confié au violon soliste, accompagné par le rythme de la habanera (la “havanaise” du titre), bien distinct. L’atmosphère, pleine de sensualité, est fréquemment interrompue par des flamboiements plus féroces, mais le morceau se conclut très tranquillement.
extrait des notes rédigées par Warwick Thompson © 2003
Français: David Ylla-Somers
Die träge
Havanaise, op. 83 (1887), ist nicht nur den ungehobelten Straßenrhythmen von Sevilla zu verdanken, sondern nach dem Erfolg der Bizet-Oper
Carmen (1875) auch der enormen Popularität alles Spanischen. Das Stück beginnt mit einem sanften Klarinettenruf, der sofort zum Hauptthema auf der Solovioline führt, begleitet im unverkennbaren Rhythmus der Habanera (frz.: “Havanaise”). Ab und zu wird die schwüle Stimmung durch vehementere Einwürfe unterbrochen, doch endet das Werk ruhig.
aus dem Begleittext von Warwick Thompson © 2003
Deutsch: Andreas Klatt
De zwoele
Havanaise, op. 83 (1887), had evenveel te maken met de enorme populariteit van alles wat Spaans was na het succes van Bizet’s opera
Carmen (1875) als met de stevige en eenvoudige ritmes van de straten van Sevilla. Het stuk begint met een voorzichtige roep van de klarinet, die onmiddellijk overgaat in het hoofdthema van de vioolsolo, begeleid door het onmiskenbare ritme van de habanéra (“havanaise” in Frans). De sensuele stemming wordt herhaaldelijk onderbroken door heftige uitbarstingen, maar het einde van het stuk is weer kalm.
Warwick Thompson © 2003